Ella Josephine Baker (1903–1986) was de stille kracht achter veel van de burgerrechtenbeweging's meest cruciale momenten. De schijnwerpers afwijzend, pleitte ze voor een filosofie van "groepsgerichte leiderschap" die gewone mensen machteigde om veranderingsagents te worden. Haar nalatenschap rust op vijf transformerende prestaties.
Baker organiseerde de Raleigh-conferentie die de Student Nonviolent Coordinating Committee tot stand bracht. Ze mentornde jonge activisten als John Lewis, Diane Nash, en Julian Bond, insistierend dat democratische participatie—niet top-down autoriteit—de weg was naar duurzame gerechtigheid.
Als NAACP-veldsecretaris bouwde Baker de organisatorische infrastructuur die de 381-daagse boycot volhield na Rosa Parks' arrestatie. Ze coördineerde carpools, communicatie, en juridische ondersteuning, een spontaan protest omzettend in een gedisciplineerde campagne.
Baker hielp King non-geweldstrategie ontwikkelen,urde hem studentenzit-ins te steunen, en co-organiseerde de 1963 Marsh op Washington voor Werk en Vrijheid. Toch botste ze met SCLC's hiërarchische structuur, gelovend dat leiderschap uit de gemeenschap moet ontspringen.
Oprichtend lid van de NAACP in 1940, diende Baker in haar bestuur en werkte met de National Council of Negro Women, de YWCA, en de Women's International League for Peace and Freedom. Ze insisturde dat gendergerechtigheid onlosmakelijk verbonden was met rassengerechtigheid.