Brechts gedicht uit 1935 is een dolk gericht op de grote leugen van de historiografie: dat koningen, keizers en generaal beschavingen bouwen. In zeven strofen ontmantelt hij het narratief.
"Who built Thebes of the seven gates? / In the books you will read the names of kings. / Did the kings haul up the lumps of rock?"
De refrain – "Who built...?" – hammert thuis dat arbeid uit het record is gewist. Pyramides, Babylon, de Chinese Muur, spoorwegen: allemaal gebouwd door naamloze arbeiders, toegeschreven aan heersers.
Geen academische jargon. Eenvoudige woorden, concrete beelden. Een arbeider kan dit lezen – en hun eigen onzichtbaarheid herkennen.
"The workers built Rome, but who is living there?" De vruchten van arbeid vloeien naar de eigenaren. Uitbuiting is niet toevallig – het is het systeem.
"Abolish the capital, begin the era of humanity." Geen hervorming. Afschaffing. Het gedicht beweegt van analyse naar programma.
Elk tijdperk herschrijft geschiedenis om zijn machtsstructuren te rechtvaardigen. Brechts gedicht is een instrument voor het lezen tegen de graan – voor het altijd vragen: Wie deed het werk? Wie werd betaald? Wie werd onthouden?