Margaret Mitchell houdt zich niet aan een enkel "systeem van diction" in Gone with the Wind; in plaats daarvan weeft ze meerdere registers in een linguïstische tapijt die karakter, klasse, ras, en historische immersie construeren. De kracht van de roman ligt in deze bewuste vermenging.
De alwetende verteller spreekt in verheven, ritmische proza – denk aan de openingsbeschrijving van Tara's "getrapte gazons die afhellen naar de rivier." Dit register vestigt de grandeur van het Oude Zuiden en biedt een stabiele achtergrond waar de personagesstemmen tegenaan botsen en harmoniseren.
Elk hoofdpersonage draagt een distinct idiolect:
Dit zijn geen blote accenten; ze onthullen psychologie, opvoeding, en machtsdynamiek.
Mitchell verzadigt de tekst met era-gebonden termen: "varmint," "cracker," "gallant," "beau," "trousseau." Opvallend genoeg gebruikt ze ook racistische scheldwoorden ("darky," etc.) die een 1930s witte zuidelijke perspectief weerspiegelen. Moderne lezers moeten dit kritisch navigeren – deze woorden zijn historisch accuraat voor de lens van de roman maar zijn met recht betwist vandaag.
De diction versiert niet alleen; het bouwt de wereld. Het laat ons de plantage-aristocratie, de verslaafde gemeenschap, de boeren, en de carpetbaggers horen – allemaal door het filter van een enkele auteur's keuzes. Die linguïstische architectuur is waarom de roman een aanhalingspunt (en een slagveld) blijft voor discussies over zuidelijke literatuur, herinnering, en representatie.