Lief Dagboek,
Vandaag gebeurde het onmogelijke. De wereld keek, ademloos, toen Neil Armstrong zijn eerste stappen op de maan zette. Het is bijna onmogelijk om het gevoel te beschrijven. Een gevoel van overweldigende trots, gemengd met een vreemde, tintelende angst. Alsof de wereld zelf de adem inhield.
Ik keek de uitzending met mijn gezin, samengekruipt om de oude zwart-wit televisie. Mijn vader, meestal een man van weinig woorden, mompelde "Ze deden het," met een stem dik van emotie. Mijn moeder, met grote ogen van verbazing, herhaalde steeds, "Ze zijn echt op de maan!"
Het leek een droom, een scène recht uit een sciencefiction-film. Daar was hij, Neil Armstrong, een man in een wit ruimtepakket, de Amerikaanse vlag plantend in het maanstof. Debeeld zal voor altijd in mijn geheugen gegrift zitten.
Toen hij sprak, met een stem trillend van emotie, beschrijvende hij de "één kleine stap voor de mens, één gigantische sprong voor de mensheid," voelde ik een knoop in mijn keel. Dit was meer dan wetenschappelijke prestatie, meer dan nationale triomf. Het was een getuigenis van de menselijke geest, van ons onvermoeibare streven naar kennis en ontdekking.
Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet dit: vandaag hebben we de sterren bereikt. Het onmogelijke is realiteit geworden. En daarvoor voel ik een diepe en diepzinnige ontzag, dankbaarheid, hoop.
Dit is een dag die voor altijd in de geschiedenis gegrift zal zijn. Een dag waarop de mensheid, met al zijn fouten en worstelingen, verder reikte dan de grenzen van deze aarde en het aangezicht van het onbekende aanraakte.
Welterusten, dagboek.
En welterusten, maan.