Akt 1 vestigt het verbaal universum van het stuk: liefde en geweld geuit door klank en beeld. Belangrijkste middelen:
'Julia is de zon' (Romeo, 1.5) – Schoonheid als hemellichaam; de wereld heroriënteert zich om haar.
'O Romeo, Romeo, waarom bent u Romeo?' (Julia, 2.2) – Naam als vloek/barrière. 'Waarom' = waarom, niet waar. Zij vraagt: waarom moet u de vijand zijn?
'De sterren vanavond zijn er om ons te doden' (Julia, 3.5) – Lot als moordenaar. De kosmos zelf is vijandig.
'Twee huishoudens, allebei in waardigheid gelijk' (Prolog) – Muzikale gelijkwaardigheid. De 'b' en 'd' binden de rivalen.
'En vrede verkondigt zichzelf te zijn in vijandschap' (Prolog) – Klinkerecho van conflict: lange 'e' in vrede/verkondigt/zij/vijandschap.
'Maar zacht! wat licht door yonder raam breekt?' (2.2) – Zachte 's'/'t' stilte. De regel klinkt als een gefluister.
Meest van Akt 1 is ongerijmde jambische pentameter – natuurlijke spraak verheven. Het gedeelde sonnet (1.5, regels 93–106) is de uitzondering: 14 regels, ABAB CDCD EFEF GG, samen. Hun eerste gesprek is een gedicht.
Akt 1 introduceert niet alleen personages – het stemt het oor van het publiek op de frequentie van het stuk.