Literatuur – fictie, non-fictie, poëzie, drama – dient twee doelen die niet gescheiden maar verweven zijn.
Een roman vermaakt terwijl het waarheid onthult (Middlemarch: provinciaal leven + huwelijkseconomie + wetenschappelijke vooruitgang). Een gedicht verheugt terwijl het perspectief verschuift (The Waste Land: fragmentering + culturele diagnose). Een toneelstuk speelt terwijl het gerechtigheid ondervraagt (Antigone: wet vs. geweten).
Niet passieve consument maar actieve mede-schepper van betekenis. De tekst voorziet de architectuur; de lezer meubelt het interieur met eigen ervaring, vragen, weerstand. Literatuur is een gesprek door de tijd heen – en jij bent in de kamer.