Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Hoe een kaderverhaal te schrijven

Een kaderverhaal, in de literatuur ook een katernarratief genoemd, is in essentie een verhaal binnen een verhaal. Deze verhalen betreffen een verteller in één setting die een ander verhaal vertelt dat plaatsvindt in een andere tijd en plaats. In sommige gevallen, zoals in Mary Shelley's "Frankenstein", omvatten katernarratieven een verhaal binnen een verhaal binnen een verhaal. Bij het schrijven met een narratieve kader vereist de complexiteit van het jongleren met meerdere settings, tijdperken en personages zorgvuldige planning en een bewuste structuur.

Bepaal het doel

Zelfs in de eenvormigste vorm is de structuur van een kaderverhaal complexer dan een rechtlijnig verhaal met een lineaire begin, midden en eind. Deze complexiteit voegt onnodige verwarring toe aan het verhaal als er geen duidelijke reden is achter de katernarratieve structuur. In veel verhalen is de katernarratieve structuur echter vitaal voor het vertellen van het verhaal. Bij het schrijven van een katernarratief moet je eerst bepalen waarom de structuur noodzakelijk is. Bijvoorbeeld, in "Frankenstein" is niemand behalve de verteller Robert Walton beschikbaar om het verhaal te vertellen – de hoofdkarakter, dr. Frankenstein, is overleden, en het monster is in de Arctis verdwenen. Aan de andere kant, in Joseph Conrad's "Heart of Darkness", vertelt Marlowe zijn eigen verhaal; de kaderstructuur biedt echter narratieve afstand, zodat Marlowe kan reflecteren op zijn avontuur.

De verteller kiezen

Het kiezen van een gezichtspunt is maar één aspect om te overwegen bij het bepalen welk personage als verteller moet optreden. Je moet ook overwegen hoe de aanwezigheid van de verteller in het kaderverhaal het hoofdverhaal beïnvloedt. Bijvoorbeeld, in kaderverhalen waarin de verteller zijn eigen verhaal vertelt, zoals "Heart of Darkness", ontbreekt een element van spanning omdat we weten dat de verteller zijn avontuur overleefde; hij heeft geleefd om het verhaal te vertellen. Kaderverhaalvertellers vereisen ook speciale overweging wat betreft hun betrouwbaarheid als vertellers. Bijvoorbeeld, het is duidelijk dat Shelley's dr. Frankenstein het monster dat hij schiep verafschuwt, dus de lezer kan dr. Frankenstein een onbetrouwbare verteller achten en zijn nauwkeurigheid en waarheidsgetrouwheid betwijfelen wanneer hij het verhaal van zijn monster aan Walton vertelt.

Onafhankelijke structurering

Gegeven de complexiteit van het vertellen van verhalen binnen verhalen, wordt het noodzakelijk om eerst elk verhaal volledig onafhankelijk te structureren voordat ze samen in één verhaal worden gevlochten. Als niet, raken verhaaldetails verloren of verwaarloosd, wat de lezer in de war brengt. Elk narratief als eigen onafhankelijk verhaal schrijven onthult ook eventuele plotgaten en laat zien hoe elk verhaal opbouwt en boogt, evenals redundante verhaalslagen. Deze oefening helpt ook bepalen welk personage welk deel van het verhaal moet vertellen en wanneer.

Tussenwerpsels invoegen

Aangezien de kaderstructuur narratieve afstand biedt van de gebeurtenissen in het hoofdverhaal, is de verteller in de positie om te commentariëren en betekenis te geven aan het tweedehands vertelde verhaal. Deze commentaren kunnen door het verhaal heen worden tussengevoegd, zodat de verteller het verhaal kan verduidelijken en interpreteren terwijl hij het vertelt, in plaats van alle reflectie en moralisering voor het einde op te sparen. Vertellertussenwerpsels kunnen ook gebruikt worden om toekomstige gebeurtenissen te voorspellen en de lezer op de hoogte te brengen van gebeurtenissen in het kaderverhaal. Bijvoorbeeld, in "Frankenstein" deelt de verteller Walton dr. Frankenstein's verhaal door brieven aan zijn zuster, waarin hij haar updatet over de ontvouwing van het kaderverhaal voordat hij doorgaat met het vertellen van het hoofdverhaal.

Literatuur

Related Categories