Jack London's The Call of the Wild heeft geen enkele schurk. In plaats daarvan staat Buck de hond een tegenover:
Domesticatie onderdrukt Buck's primatuurlijke natuur. Samenleving – haar regels, comforts, en verwachtingen – staat tegenover zijn ware zelf. De "beschaving" is de overkoepelende antagonist die hij moet ontvluchten om de roep te beantwoorden.
De Yukon wilderness – mooi maar dodelijk – is een overlevingskruis. Koute, honger, uitputting, en de rauwe onverschilligheid van de natuur testen Buck op elk moment.
Bucks boog is deze gelaagde krachten overwinnen om zijn vooroudersidentiteit terug te eisen. De antagonist is geen personage; het is de som van alles wat probeert hem gedomesticeerd, zwak, of dood te houden.