1. Verkenning van de relatie tussen mens en dier: London gebruikt het verhaal om de oerinstincten van zowel mens als dier te onderzoeken. Buck, de hoofdpersoon, belichaamt deze strijd tussen domesticatie en zijn wilde natuur. De roman benadrukt de complexe band tussen mens en dier, en hoe deze zowel koesterend als beperkend kan zijn.
2. Kritiek op het sociaal-darwinisme: Londen leefde in een tijd van snelle maatschappelijke veranderingen en ongebreidelde industrialisatie. Tijdens Buck's reis bekritiseert hij de meedogenloze 'survival of the fittest'-filosofie die eind 19e en begin 20e eeuw gangbaar was. Dit blijkt duidelijk uit de harde realiteit van de goudkoorts in Alaska en de wreedheid van Bucks vroege ervaringen.
3. De zoektocht naar identiteit: Bucks reis is ook een zoektocht naar zijn ware zelf. Hij worstelt met zijn door de mens opgelegde identiteit als gedomesticeerd huisdier en zijn oerinstincten die hem naar het wild trekken. Deze verkenning resoneert met de zoektocht van het individu naar zijn plaats in de wereld en de complexiteit van identiteitsvorming.
4. Commentaar op de menselijke natuur: Naast de dierenwereld biedt *The Call of the Wild* commentaar op de menselijke natuur zelf. De personages, zowel mens als dier, worden gedreven door hebzucht, macht en overlevingsinstincten. Dit legt de donkere kant van de mensheid bloot en de inherente wreedheid die onder de oppervlakte ligt.
5. Waardering van de natuur: De eigen ervaringen van Londen in de Klondike voedden zijn passie voor de wildernis van Alaska. De roman portretteert de schoonheid en kracht van de natuur, waarbij de nadruk wordt gelegd op de impact ervan op de menselijke geest en haar potentieel voor zowel verwondering als gevaar.
Uiteindelijk kan *The Call of the Wild* worden gezien als een veelzijdig verhaal dat de complexiteit van mens-dierrelaties onderzoekt, maatschappelijke structuren bekritiseert en een krachtige verkenning biedt van identiteit, de natuur en de duistere aspecten van de mensheid.