Jack London's 1903-roman The Call of the Wild werkt op meerdere miteinander verbonden niveaus:
Buck belichaamt de spanning tussen domesticatie en primal instinct, illustrerend hoe de band met mensen zowel voedend als beperkend kan zijn.
Geschreven tijdens de Klondike-goudkoorts en de hoogte van de "survival of the fittest"-ideologie, onthult de roman de brutaliteit van die filosofie door de onontkoombare omstandigheden die Buck ondergaat—zowel in de natuur als door mensenhanden.
Buck's reis van uitgekeken huisdier tot wilde leider spiegelt de strijd van het individu om opgelegde identiteiten af te schudden en de angeboren natuur terug te vinden.
Personages—mens en hond—worden gedreven door hebzucht, macht, loyaliteit en overleving, onthullend de dunne laag van beschaving.
Londons eigen Klondike-ervaringen vullen de wildernis met sublieme schoonheid en dodelijk gevaar, de natuur afbeeldend als een transformerende kracht.
Uiteindelijk verkent de roman het snijvlak van instinct en beschaving, de kost van aanpassing, en de duurzame aantrekkingskracht van het wilde.