Caedmon schreef zijn poëzie in Oudengels. Hij schreef kerkelijke poëzie en in zijn oorspronkelijke vorm was het zonder moderne leestekens of caesura. We kennen Caedmon uit Bede's geschiedenissen, die schreef in de late zevende en vroege achtste eeuw. Bede catalogeerde de geschiedenis van vroege Saksisch Engeland voordat het een verenigde staat was. Het was Bede die Caedmons hymnen in het Latijn vertaalde, wat toen als de taal van de literatuur werd beschouwd.
De Saksische taal beïnvloedde de manier waarop Caedmon zijn visioenen van de schepping uitdrukte, aangezien hij leefde in achtste-eeuws Engeland, dat beïnvloed werd door de Saksische taal en cultuur veel meer dan modern Engeland. De paar duizend regels Oudengelse poëzie die overlevden, werden lang na hun compositie opgeschreven, omdat Angelsaksische poëzie zoals die van Caedmon deel was van een mondelinge traditie. Caedmon zong zijn regels; hij was analfabest. De kerk bleef de machtigste institutie van het land na de zesde eeuw, dus Caedmons poëzie gebruikt Christus als primair thema.
Caedmon geloofde dat hij het werk deed van een engel die hem opdroeg te zingen "de schepping van alle dingen." Hij geloofde dat hij genade van God had ontvangen en in Zijn dienst werkte. Terwijl veel van de poëtische werken van zijn tijd focusden op de dagelijkse zorgen van het leven, wilde Caedmon Gods schepping van de aarde uitdrukken. Hij deed dit in lyrische zang. Caedmon trok bijbelse literaire tradities aan om zijn werk te componeren; het Christus-figuur en de Heer is een primaire afbeelding. Caedmon stichtte een school van christelijke poëzie; zijn gedichten buigen naar het devotionale, didactische en mystieke.
Alliteratie en kennings zijn vaste elementen van Oudengelse poëzie. Alliteratie is het herhaalde gebruik van een enkele medeklinker, wat een zeer muzikale toon creëert. Het is makkelijker te onthouden omdat elke regel begint met een reeks alliteraties. Caedmons Hymne is hieronder; let op hoeveel alliteraties beginnen met "m", zoals in de tweede regel, "metudaes maecti end his modgidanc" (vertaald: "de macht van de Schepper, en zijn gedachte").
Kennings zijn metaforische, tweewoordige zinsdelen. Een voorbeeld van een kenning zou zijn Beowulf die de "walvisweg" overstreeft, wat de zee betekent, in het epische gedicht met dezelfde naam. In Genesis BK 1 beschrijft Caedmon de hel als een "martelhuis", dus gebruikmakend van zijn taal om metaforische beelden te creëren.
De Oudengelse versie van Caedmons Hymne volgt:
Nu scylun hergan hefaenricaes uard
metudæ's maecti end his modgidanc
uerc uuldurfadur sue he uundra gihuaes
eci dryctin or astelidæ
he aerist scop aelda barnum
heben til hrofe haleg scepen.
tha middungeard moncynnæs uard
eci dryctin æfter tiadæ
firum foldu frea allmectig
De Saksen waren gewend aan gewelddadige levens, vol oorlog en slagveldcomraderij. In Caedmons boeken van Genesis gebruikte hij oorlogsimages in zijn visioen van de figuren van Christus en God. De cultuur waarin Caedmon leefde, steunde op dienstbaarheid aan een stamheer; deze invloed is duidelijk in Caedmons boeken van Genesis. In deze boeken lijkt God een grote krijgsleider te zijn, in plaats van een alwetende God die met een golf van zijn hand Lucifer's hostes naar de hel verbannen. Hij smeedt ze neer en voorkomt niet hun onafhankelijkheid, maar dat ze de glorie en overwinning bereiken die een krijger begeert.