"The Storyteller" is een kort verhaal van Hector Hugh Munro, die schreef onder de pseudoniem Saki. Het verhaal gebruikt gelaagde vertelling om een verhaal te vertellen over een man in een trein die een verhaal weeft over de potentiële vallen van het leven van extremen. Het verhaal verkent het idee dat hoewel buitengewoon slecht zijn vallen heeft, iedereen die buitengewoon goed is, ook ongeluk kan aantrekken simpelweg door uit de massa te steken. Saki's vertelmechanica zijn subtiel, maar zijn sterke gebruik van symbolisme gaat ver in het overbrengen van de onderliggende betekenissen van het stuk.
De kinderen in het treinstel zijn de meest voor de hand liggende symbolen in het verhaal. Ze vertegenwoordigen de samenleving als geheel, en hun meningen zijn bedoeld om synoniem te zijn met de morele idealen van het grotere real-world publiek. Met andere woorden, net zoals de kinderen verwachten dat uitzonderlijke deugd uitzonderlijk beloond wordt, verwacht de samenleving dat uitzonderlijke deugd uitzonderlijk beloond wordt. Het hele doel van het verhaal binnen het verhaal, dat de vrijgezel vertelt aan de kinderen, is dat uitzonderlijke deugd een gevaar kan zijn. De interesse en verrassing van de kinderen in deze onthulling fungeert als een symbolische voorspelling van hoe een publiek zal reageren op het korte verhaal.
Het goede meisje in het verhaal binnen het verhaal, die op een paar keer aangeduid wordt als "verschrikkelijk goed", vertegenwoordigt minder een specifiek persoon of demografische groep dan een ideaal. Haar enkele doel in het verhaal is te functioneren als de symbolische manifestatie van dat ideaal – in dit geval uitzonderlijke goedheid. Haar acties en gedachten zijn erg generiek voor de eenvoudige reden dat idealen geen persoonlijkheden hebben. In plaats daarvan dient het meisje om de voordelen van deugd te demonstreren en hoe die voordelen tot ernstige gevolgen kunnen leiden die een minder goed persoon niet zou befallen.
De tuin is een ongebruikelijk element van het verhaal. Het is bedoeld om de beloningen van deugd te vertegenwoordigen, maar het belichaamt niet de traditionele afbeelding van een Eden. Dat wil zeggen, het is geen standaard paradijs. De varkens hebben alle bloemen opgegeten, dus het traditionele symbool van schoonheid is verdwenen en op zijn plaats zijn varkens, wat suggereert dat de tuin meer een plek van belangstelling is dan van genot. Toch symboliseert de tuin de gaven die toegekend worden aan degenen die deugdzaam zijn en verboden voor degenen die het niet zijn. Dit idee van een exclusieve beloning voor goedheid is een idee dat de kinderen in de trein bezitten, en dus de samenleving als geheel.
De varkens hangen nauw samen met de bovengenoemde symbolen door hun vertegenwoordiging van matigheid. Wanneer het goede meisje de aandacht van de wolf trekt, trekt ze het weg van de varkens. Dit symboliseert het primaire thema van het verhaal – dat uitzonderlijk zijn zowel positieve als negatieve fortuin kan aantrekken. De varkens vertegenwoordigen het ideaal van matigheid, weshalb ze in staat zijn om het gevaar van de wolf te ontlopen. Het is een althans onorthodox symbool voor middelmattigheid, maar het doel wordt goed gediend.
De wolf vertegenwoordigt puur ongeluk. Zijn rol in het verhaal is om de fundamentele begrippen van morele gerechtigheid te verstooren, en hij doet dit door het opvreten van het goede meisje. Had het meisje niet uitzonderlijk goed geweest, zou de wolf een van de varkens hebben gegeten. Maar omdat iets uitzonderlijks zijn aandacht trok, werden degene die matig waren, gespaard. De wolf, net als het meisje en de varkens, is een verlichaming van een ideaal. Saki presenteert een wereldbeeld – dat uitzonderlijke deugd niet altijd uitzonderlijk beloond wordt – en dan handelen alle personages, inclusief de wolf, in overeenstemming met deze nieuw vastgestelde natuurwet. Ze zijn allemaal slechts symbolen voor de idealen die nodig zijn om deze afwijzing van een algemene publieke perceptie uit te voeren.