Gabriel García Márquez's One Hundred Years of Solitude weeft samengevoegde conflicten:
Het Buendía gezin is vervloekt door een voorspelling van eenzaamheid en cyclische herhaling. Elke generatie worstelt tegen — en vult uiteindelijk — dit lot door incest, overmoed en isolatie.
De Buendía's zijn fysiek en emotioneel geïsoleerd van Macondo's evoluerende samenleving. Conflicten ontstaan tussen traditie en moderniteit, conservatisme en liberalisme, het gezin en de staat (bijv. Kolonel Aureliano Buendía's oorlogen).
Supernatuurlijke gebeurtenissen (zweven, voorspellingen, spoken, slaapziekte pest) worden als alledaags behandeld. Personages worstelen met het interpreteren van deze fenomenen, vervaagend rationele en mystieke werelden.
Liefde vs. plicht, herinneren vs. vergeten, trots vs. nederigheid. Personages als Úrsula, Amaranta en Aureliano Babilonia worstelen met schuld, onbeantwoorde liefde en het gewicht van geschiedenis.
Passionele liefdes (Meme, Mauricio, Fernanda) eindigen in tragedie of onvruchtbaarheid, versterkend het gezin's gedoemde afstamming.
Deze conflicten zijn geen losse draden maar een enkele tapijt die het thema van de roman weerspiegelt: geschiedenis als een onontkoombare, herhalende cyclus van menselijke dwazen en wonder.