1. Historiografische metafictie: Ghosh vervaagt vaak de grens tussen fictie en geschiedenis. Hij herinterpreteert historische gebeurtenissen en figuren, stelt hun objectiviteit in vraag en benadrukt de subjectieve aard van de waarheid.
* Voorbeeld: In 'The Shadow Lines' weeft Ghosh persoonlijke herinneringen, historische gebeurtenissen en fictieve elementen samen om de complexiteit van verdeeldheid en identiteit te onderzoeken.
2. Fragmentatie en discontinuïteit: Zijn verhalen bevatten vaak gefragmenteerde tijdlijnen, meerdere perspectieven en niet-lineaire verhalen. Deze fragmentatie weerspiegelt de gefragmenteerde aard van het moderne leven en daagt het idee van een enkelvoudig, samenhangend verhaal uit.
* Voorbeeld: "The Glass Palace" springt tussen verschillende tijdsperioden en locaties en laat de onderlinge verbondenheid van geschiedenis en individuele levens zien.
3. Hybriditeit en culturele vermenging: Ghosh's romans onderzoeken vaak de hybriditeit van culturen en identiteiten. Hij onderzoekt de invloed van kolonialisme, migratie en globalisering op individuele en collectieve identiteiten, waarbij hij het idee van vaste en homogene culturen uitdaagt.
* Voorbeeld: In 'The Hungry Tide' onderzoekt Ghosh de complexiteit van de Bengaalse identiteit in de context van de Sundarbans-regio, waar natuur, cultuur en geschiedenis met elkaar verweven zijn.
4. Deconstructie van machtsstructuren: Ghosh' romans leggen vaak de machtsdynamiek bloot die ingebed is in historische verhalen en hedendaagse samenlevingen. Hij bekritiseert de invloed van kolonialisme, nationalisme en globalisering op individuele levens en identiteiten.
* Voorbeeld: "Sea of Poppies" onderzoekt de impact van de Britse opiumhandel op verschillende gemeenschappen en individuen, waarbij de uitbuiting en ongelijkheid worden benadrukt die verband houden met de koloniale macht.
5. Milieubewustzijn: Ghosh' recente werken, zoals 'The Great Derangement', houden zich bezig met de urgente kwesties van klimaatverandering en de impact ervan op menselijke samenlevingen en het milieu. Dit weerspiegelt een groeiende bezorgdheid onder postmoderne schrijvers om de onderlinge verbondenheid van de menselijke ervaring en de natuurlijke wereld aan te pakken.
6. Zelfreflexiviteit: De romans van Ghosh bevatten vaak zelfreflexieve elementen, waarbij de verteller of personages de kunstmatigheid van de tekst en de beperkingen van de taal bij het weergeven van de werkelijkheid erkennen. Dit daagt het traditionele idee van de auteur als objectieve waarnemer uit en benadrukt de rol van de lezer bij het interpreteren van het verhaal.
7. Parodie en ironie: Ghosh gebruikt humor, satire en ironie om traditionele verhalen te deconstrueren en de absurditeit van machtsstructuren en sociale conventies bloot te leggen. Deze speelse benadering onderstreept nog eens de postmodernistische afwijzing van grote verhalen en simplistische oplossingen.
Door deze postmoderne benaderingen te integreren, creëert Amitav Ghosh romans die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel boeiend zijn. Ze dagen lezers uit om hun begrip van de geschiedenis, identiteit en de wereld om hen heen te heroverwegen.