In Poe's "The Fall of the House of Usher" zijn setting en literatuur onlosmakelijk verbonden:
Het vervalende landhuis spiegelt de fysieke en mentale achteruitgang van Roderick en Madeline Usher.
Gotische details – donkere gangen, spinnenweven, getarnste meubels – creëren een sfeer van verval en onheil.
De afgelegenheid van het huis verergerd de overgevoeligheid en onstabielheid van broer en zus.
De naamloze vriend biedt een extern gezicht, maar wordt ingetogen in de onheilspellende sfeer.
Het woeste landschap reflecteert innerlijke turmoil, een kenmerk van het romantisme.
De mere (meer) vertegenwoordigt begraven geheimen en mysterieuze krachten.
Verschillende kamers corresponderen met gefragmenteerde mentale toestanden.
Het instortende huis onderstreept de onvermijdelijkheid van de ondergang van de Ushers.
Door fysieke ruimte te vouwen met psychologische desintegratie, maakt Poe de plek een actieve literaire kracht.