The Congo (1914) is een ritmisch, imagistisch gedicht dat klank evenzeer gebruikt als zin. Lindsay gebruikt onomatopee, assonantie, insistente herhaling, en drijvende meter om trommelklanken, stamgezangen, en de puls van een rivier na te bootsen - het gedicht voelt uitgevoerd voordat het begrepen wordt.
Vijf secties, elk met een eigen meter. Het gedicht beschrijft niet zomaar ritme; het uitvoert het.
Lindsay, een witte dichter, loopt een gevaarlijke lijn. Het gedicht is bekritiseerd voor primitivistische tropen en performatieve blackface-adjacente ritmes. Maar in zijn kern confronteert het kolonialisme's brutaliteit terwijl het menselijke veerkracht bevestigt. Het eist een viscerale reactie, niet alleen intellectuele toestemming. Dat is waarom het nog steeds geleerd wordt - en nog steeds beargumenten wordt - een eeuw later.