Hoe heetten middeleeuwse verhalenverzamelingen? Geen enkele naam – categorieën varieerden
Een taxonomie van middeleeuws vertellen
Er was geen universele term voor "verzameling verhalen" in de Middeleeuwen. Terminologie hing af van genre, taal, regio en doel. Veelvoorkomende categorieën zijn:
- Romanen – Ridderverrieverhalen van ridders, quests, minnedienst (bijv. Lancelot-Grail, Tristan).
- Legenden / Legendariums – Heiligenlevens, heldhafte stichters, wonderbare gebeurtenissen (Golden Legend door Jacobus de Voragine).
- Fabels – Korte morele verhalen, vaak diergerichte (Aesopische traditie, Marie de France's Ysopet).
- Volksverhalen / Folklore – Mondelinge tradities later opgeschreven: sprookjes, mythen, lokale legenden.
- Bestiaria – Compendia van echte/mythische dieren met allegorische morele lessen.
- Chansons de geste – Oudfrans epische cycli van heldendaden (Song of Roland).
- Exempla – Korte anekdotes voor preken.
- Novella's / Contes – Kortere prozaverhalen (Boccaccio's Decameron, Chaucer's Canterbury Tales – hoewel de laatste een kaderverhaal is).
Veel verzamelingen droegen beschrijvende titels: Tales of the Marvelous, Stories of the Saints, The Book of..., of simpelweg de naam van de protagonist. Om een specifieke verzameling te identificeren, moet het werk zelf genoemd worden.