1. Gebrek aan begrip van ziekten:
* Theorieën van het humoralisme: De geneeskunde in het Elizabethaanse tijdperk was grotendeels gebaseerd op de Griekse theorie van lichaamsvochten, die ziekte toeschreef aan een onbalans van vier lichaamsvloeistoffen (bloed, slijm, gele gal en zwarte gal). Dit inzicht identificeerde de oorzaken van ziekten niet nauwkeurig, waardoor de behandeling niet effectief was.
* Besmetting: Hoewel sommigen begrepen dat ziekten zich konden verspreiden, waren de exacte mechanismen onbekend. Het idee van "miasma" (slechte lucht) was een prominente theorie, vaak gebruikt om de verspreiding van ziekten te verklaren.
2. Onhygiënische omstandigheden:
* Drukke steden: De groei van steden als Londen leidde tot overbevolking, slechte sanitaire voorzieningen en onvoldoende afvalverwerking.
* Gebrek aan schoon water: De toegang tot schoon water was beperkt en velen waren afhankelijk van vervuilde bronnen zoals rivieren en putten.
* Dierlijk afval: Dieren deelden vaak woonruimtes met mensen, wat bijdroeg aan de verspreiding van ziekten.
3. Slechte voeding:
* Beperkte beschikbaarheid van voedsel: Voedseltekorten kwamen vaak voor en veel mensen hadden beperkte toegang tot een uitgebalanceerd dieet.
* Gebrek aan vitaminen: Tekorten aan essentiële vitamines en mineralen, vooral vitamine C, maakten mensen vatbaarder voor ziekten zoals scheurbuik.
4. Infectieziekten:
* De pest: De builenpest (de Zwarte Dood) vormde een terugkerende dreiging en veroorzaakte wijdverbreide doden en paniek.
* Andere veel voorkomende ziekten: Mazelen, pokken, roodvonk, tyfus en tuberculose kwamen vaak voor, vooral onder kinderen.
* Seksueel overdraagbare infecties: Syfilis was een groot gezondheidsprobleem, dat zowel individuen als de samenleving trof.
5. Gebrek aan medische kennis en technologie:
* Beperkte behandelingen: Door het beperkte begrip van ziekten waren behandelingen vaak ineffectief of zelfs schadelijk. Aderlating en zuivering waren gangbare praktijken.
* Gebrek aan antibiotica: Zonder antibiotica waren infectieziekten vaak dodelijk.
* Beperkte operatie: Een operatie was een gevaarlijk laatste redmiddel vanwege het risico op infectie en het ontbreken van anesthesie.
6. Omgevingsfactoren:
* Klimaat en weer: Koude winters en natte zomers droegen bij aan de verspreiding van ziekten.
* Vervuiling: Rook en dampen van kolenbranden in steden zorgden voor een slechte luchtkwaliteit, waardoor aandoeningen van de luchtwegen verergerden.
Impact op het dagelijks leven:
* Hoog sterftecijfer: De gemiddelde levensverwachting lag rond de 35 jaar, waarbij de kindersterfte bijzonder hoog was.
* Angst en angst: De voortdurende dreiging van ziekten veroorzaakte wijdverbreide angst en ongerustheid, wat leidde tot bijgelovige overtuigingen en praktijken.
* Sociale implicaties: Uitbraken van de pest of andere ziekten kunnen leiden tot quarantaines, economische ontwrichtingen en sociale onrust.
Conclusie:
Het leven in de Elizabethaanse tijd was een strijd tegen ziekten. Slechte sanitaire voorzieningen, gebrek aan medisch inzicht en de prevalentie van infectieziekten maakten ziekte tot een constante metgezel. Hoewel er enige vooruitgang was in de geneeskunde, bleef het totale sterftecijfer hoog. De uitdagingen waarmee Elizabethanen worden geconfronteerd, benadrukken de vooruitgang die in de eeuwen daarna is geboekt op het gebied van de volksgezondheid en de geneeskunde.