In het laatste hoofdstuk van haar memoir 'Farewell to Manzanar' beschrijft Jeanne Wakatsuki Houston haar terugkeer naar de locatie van haar kinderinternering tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ouder en nu met een eigen gezin, ontdekt ze artificaten onder de ruïnes die haar helpen het leven te herstellen dat zij, haar broers en zussen en haar ouders als gevangenen uithielden. De artificaten, allemaal stenen, herinneren haar aan de realiteit van haar verleden en helpen haar identiteitsgevoel te herstellen.
Houston naderet de obelisk met een gevoel van verwondering en bijgeloof. Ze vreest om binnen de omheining eromheen te stappen en voelt de aanwezigheid van haar mede-geïnterneerden. 'Toen, alsof het uit de grond rondom ons op de vallei vloer opkwam, begon ik de eerste gefluisterde geluiden te horen, bijna onhoorbaar, van al die duizenden die hier eens hadden geleefd, een wijd, winderig geluid van het spook van dat leven.'
Verder dwalend in Manzanar, ontdekt Houston de verspreide rotsentuintjes die de mannen van het kamp rond de trappen naar hun barakken hadden aangelegd. Ze beschrijft de stenen, zorgvuldig geselecteerd voor hun vorm en uiterlijk, als 'karakteristiek Japans' en als monumenten voor 'iets blijvend menselijks'. Deze stenen, zoals de obelisk, hebben ook een stem. 'Elke steen was een mond, sprekend voor een gezin, voor een man die zijn deurstap verfraaide.'
Houston eindigt de beschrijving van haar rondleiding door Manzanar bij een trapsteen die ze zich voorstelt de voorkant van haar familie's barak markeerde. Deze keer houdt de steen minder betekenis dan de keten van gedachten die het oproept. Ze herinnert zich haar vader kurk branden om de pijnlijke rug van haar moeder te behandelen op de trappen een paar dagen voor het gezin het kamp verliet, en ze vindt de herinnering die ze is gekomen om te claimen: de 'nieuwe ontbranding van wredeheid in Papas ogen', schrijft ze. Het was de blik van verzet die hij droeg toen het gezin in haar vader's geliefde maar vervallen blauwe Nash het kamp verliet.
Houston's terugkeer naar Manzanar bijna 30 jaar na haar vertrek voortkwam uit een gevoel dat ze haar kinderervaringen had ingebild. Schaamte had haar familieleden verhinderd om openlijk over het kamp te spreken. De stenen artificaten die ze ontdekt, leiden haar door een reeks herinneringen, culminerend in de opstanding van een trotse en verzetse vader, die substantie toevoegen aan haar verleden. Toen ze Manzanar voor de laatste keer verliet, 'zou ik die beeld... dragen als de rest van mijn erfgoed.'