"Guinness World Records" is een jaarcijferboek dat gepubliceerd wordt door een bedrijf van dezelfde naam. Oorspronkelijk bekend als het "Guinness Boek der Records," lijst deze almanak veel universele, recordbrekende prestaties. Hoewel duizenden nieuwe records elk jaar aangekondigd worden, moet een prestatie aan een zeer strikte set richtlijnen voldoen om te kwalificeren als een Guinness World Record.
Sir Hugh Beaver, ooit de directeur van de Guinness-brouwerij, was de schepper van het "Guinness Boek der Records." Oorspronkelijk wilde Beaver dat het naslagwerk gratis aan bars verdeeld zou worden. Het concept was dat het boek zowel als marketingtool voor de Guinness-brouwerij zou dienen als een leuke manier om bargeschillen te beslechten. Twee broers, Norris en Ross McWhirter, waren het feitenvindend team achter de vroege edities van het boek. Het "Guinness Boek der Records" was een direct succes en werd snel een winstgevend onderneming, in plaats van een gratis boek. Het werd ook gevestigd als een jaarcijfer voor elk jaar se huidige wereltrecords. Tot op heden heeft het meer dan 120 miljoen exemplaren verkocht en is in tientallen talen vertaald. In 2000 werd het "Guinness Boek der Records" officieel bekend als "Guinness World Records."
Een individu of een groep kan een Guinness World Record stellen. Er zijn echter drie basisvereisten die een record moet voldoen om te kwalificeren. Ten eerste, het moet op een verifieerbare manier gemeeten worden. Met andere woorden, het moet bewijsbaar zijn en niet subjectief, zoals een record voor de meest aantrekkelijke man ter wereld. Een Guinness World Record moet ook breekbear zijn als het een menselijke prestatie is. Dit waarborgt de mogelijkheid dat een ander in de toekomst een nieuw record kan stellen. De derde vereiste voor een Guinness World Record is dat het universeel moet zijn, in de zin dat iedereen het kan proberen. Bijvoorbeeld, een record kan gesteld worden voor de langste man ter wereld, niet voor de langste man van Afrika.
Er zijn twee manieren om een record in te dienen bij Guinness World Records. De eerste en snelste manier is om een live, officiële adjudicator in te huren om het record te verifiëren terwijl het gebeurt. Dit kost geld, hoewel de fee varieert afhankelijk van het schema van de adjudicator en hoe ver hij moet reizen. De tweede manier om erkend te worden door Guinness World Records is door een record te registreren via de officiële website van het bedrijf. Na afloop van het registratieproces moet bewijs zoals getekende getuigenverklaringen en foto's worden ingediend dat bewijst dat het record verbroken is.
Hoewel sommigen van nature gekwalificeerd zijn voor een Guinness World Record, zoals de langste man die leeft, gaan anderen extreme lengtes om een record te stellen. Er zijn verschillende redenen waarom iemand een wereldrecord wil stellen. Ten eerste, het voelt goed om wereldwijd erkend te worden voor een prestatie. Sommige individuen of bedrijven gebruiken de publiciteit van het record voor financieel gewin. Een wereldrecord stellen kan ook mensen in staat stellen bewustwording en fondsen op te halen voor een goed doel.
Sommige Guinness World Record categorieën zijn door de jaren heen gestopt om gezondheids- en veiligheidsredenen. Alcoholgerelateerde entries werden bijvoorbeeld in 1991 verboden. Dit was om mensen te ontmoedigen om binge-drinking te doen tot het punt van ziekte of dood om te kwalificeren voor een record. Wereltrecords gerelateerd aan dierengewicht werden ook gestopt, omdat sommige dieren overvoedden of ondervoedden om te kwalificeren. Noch zijn rijrecords die betrekking hebben op openbare wegen toegestaan om veiligheidsredenen.
Guinness World Records: van brouwerij-marketingtool tot wereldwijde autoriteit – met strikte regels, inzendprocedures, en ethische grenzen.