Strikt genomen ontdekte Victor Frankenstein geen wetenschappelijk principe of natuurverschijnsel. Hij vond een proces uit — een methode om onbelevende materie te animeren — maar de roman frameert dit als een vervorming van de natuur, niet een ontdekking.
Zijn prestatie was het gevolg van obsessieve ambitie, niet waarneming van bestaande waarheid. Hij dwong dode weefsels te leven, creëerend een uniek, ongekend wezen. Omdat hij zijn notities vernietigt en weigert het te repliceren of te delen, blijft het een unieke, catastrofale daad — geen reproduceerbare doorbraak.
In de context van de roman is zijn "ontdekking" de vreselijke realisatie dat schepping zonder verantwoordelijkheid vernietiging oplevert.