Niemand heeft hiphop dans in zijn huidige vorm uitgevonden. Het is een afstammeling van breaking, locking en popping. Dit artikel verkent de groei van een battle-tactiek in de South Bronx tot een mainstream kunstvorm.
De term 'b-boy' – geprägt door DJ Kool Herc – staat voor 'break boy', iemand die alle vier elementen van hiphop-cultuur belichaamt: DJ-en, freestylen, graffiti en dansen. Dit is het begin van wat we nu kennen als 'hiphop dans'.
Breaking ontstond in de late jaren '70 uit de uitdaging van een rivaliserende crew – een groep b-boys – die een andere crew uitdaagde. Terwijl de DJ de track draaide en een breakdown in een nummer introduceerde, interpreteerde de ene crew die 'breakbeats', de andere uitdagend. De winnaar was de crew die de andere kon overtreffen. Rechten om te braggen en heerschappij over de dansvloer waren van vitaal belang.
Geïntroduceerd door Don Campbell in de late jaren '60 per ongeluk, ontstaat locking wanneer het lichaam een bepaalde beat in het nummer raakt, wat de beweging plotseling stopt wanneer de beat valt.
Popping werd geïntroduceerd door de Electric Boogaloos in de jaren '70 in de gesyndiceerde R&B muziek- en dansshow 'Soul Train'. Het is een manier waarop de danser interactie aangaat met de beats – het lijkt alsof het lichaam van de danser 'popt'.
Hiphop begon in de vroege jaren '90 de mainstream dansvocabulaire significant te infiltreren. De nieuwste permutatie mengt traditionele hiphop dans met jazz, moderne en hedendaagse dansstijlen.