Hoofdstijlen van Hip Hop-dans: Breaking, Locking, Popping, Krumping, Tutting, Waacking
Hip hop-dans is geen enkele stijl — het is een familie van distincte vormen, elk met eigen oorsprong, esthetiek en pioniers. Hier zijn zes kernstijlen.
- Breaking (B-boying / Breakdancing) — Bronx, jaren '70. Acrobatisch: spins, flips, freezes, power moves. Competitief, cypher-gerichte.
- Locking — Bronx, jaren '70. Scherpe "locks" — bevriezen dan vloeien. Funk-gedreven, groep-georiënteerd. Gepioneerd door Don Campbell.
- Popping — Fresno/Californië, jaren '70. Snelle spiercontracties ("hits") gesynct op beat. Robotisch, golf, glijden. Gepioneerd door Boogaloo Sam.
- Krumping — Zuid-LA, begin 2000s. Agressief, expressief, hoge energie, battle-centrisch. Gepioneerd door Tight Eyez, Big Mijo.
- Tutting — Geïnspireerd op Egyptische hieroglyfen; hoekige, geometrische arm/handvormen. Precies, langzaam, gecontroleerd.
- Waacking — LA gay clubs, jaren '70. Dramatische armrollen, poses, voettekens op disco/funk. Theatraal, vrouwelijke kracht. Gepioneerd door Tyrone Proctor.
Stijlen mengen vaak; dansers cross-train. Alle benadrukken muzikaliteit, individualiteit, en gemeenschap — de drie pijlers van hip hop-cultuur.