Hip-hopdans ontstond niet uit een enkele bron – het samenvloeide uit vier fundamentele straatstijlen, elk geboren in de jaren '70 in New York- en Californië-gemeenschappen. Samen vormen ze het DNA van een wereldwijde cultuur.
Geschapen door Don Campbell in Los Angeles, mengt locking hoekige, snelle arm- en lichaamsbewegingen met ingewikkelde handgebaren en plotselinge bevriezingen – de "lock". Campbell liet zich inspireren door cartoons en pop-art, wat de stijl zijn speelse, bijna geanimeerde kwaliteit gaf. The Lockers, zijn crew, brachten het naar Soul Train en nationale bekendheid.
Gepioneerd door Boogaloo Sam, Mr. Wiggles en Popin' Pete in Fresno, Californië, baseert popping zich op snelle, geïsoleerde spiercontracties die een scherpe "pop"- of "hit"-effect creëren. Het omvat sub-stijlen als waving, tutting en de robot – allemaal gebouwd op dezelfde zenuwspiercontrole.
Geboren op blokfeesten in de Bronx, is breaking de meest acrobatische pijler: ingewikkelde voettechniek (toprock), vloermoves (downrock), freezes en power moves (spins, flares, airtracks). DJ Kool Herc's verlengde breaks gaven dansers het ritmische canvas. Battles wurden het bewijsveld.
Ook "rocking" of "Brooklyn rock" genoemd, is uprocking een partnerdans die vechtkunstgebaren, acrobatiek en breaking-elementen mengt. Competitief en confronterend, speelde het zich af in de Bronx-straten als geritualiseerde strijd – dansers "verbrandden" elkaar met namiddende slagen en voettechniekpatronen.
Deze vier stijlen, gelaagd met jazz, funk en Afrikaanse dansinvloeden, bleven niet gescheiden. Crews leenden, fuseerden en innoveerden. Wat we vandaag hip-hopdans noemen, is die lopende conversatie – geworteld in geschiedenis, nooit klaar met evolueren.