Foster the People's 2010-doorslaghit is een meesterles in muzikale dissonantie als vertelling. De track verpakt een schoolschietverhaal in onweerlegbaar opbeat productie – en die botsing is volledig deliberate.
De verteller is een probleemvolle adolescent ("Robert's got a quick hand") die geweld overweegt tegen leeftijdsgenoten ("All the other kids with the pumped up kicks / You'd better run, better run, outrun my gun"). De "pumped up kicks" zijn dure sneakers – markeringen van het privilegie waar hij zich tegen verzet.
De contrast onderstreept het boodschap van het lied: geweld luistert vaak onder een onschuldige oppervlak. De vrolijke verpakking is niet ironisch – het is het punt. De gevaarlijkste dreigingen kondigen zich niet aan met mineure akkoorden.