Bob Dylan's impact op de hippie-contracultuur strekte zich uit over de mid-1960s tot de vroege 1970s. Ontkomend aan de Greenwich Village folk-scene, werd hij de onwillige stem van een generatie die verandering eiste.
Nummers als "Blowin' in the Wind" (1963), "The Times They Are a-Changin'" (1964), en "Like a Rolling Stone" (1965) werden generatiehymnen – gezongen op marsen, zittingen, en communes. Zijn overstap naar elektrisch rock op Newport '65 symboliseerde de beweging's eigen evolutie van folk zuiverheid naar psychedelische experimentering.
Naast muziek vormde Dylan de artistieke en literaire uitdrukkingen van de tijd. Zijn surreale, poëtische teksten ("Mr. Tambourine Man," "Visions of Johanna") valideerden non-lineaire, persoonlijke waarheidvertelling. Zijn persona – enigmatisch, weerstand biedend aan labels – verlichaamde de contracultuur's afwijzing van conformisme.
Begin jaren '70, toen de beweging uiteenviel, had Dylan zich al verplaatst – maar zijn vingerafdruk bleef op het DNA.