Amerikaans leven van de late jaren 1920 tot de late jaren 1930 ging door diverse drastische veranderingen. De zorgeloze, jeugdgerichte levensstijl van de jaren 1920 kwam abrupt tot een halt in de late jaren 20 toen de beurs crashte. Deze veranderingen worden weerspiegeld in de populaire dansstijlen van het decennium, evenals de sterke invloeden van de eclectische en samenvloeiende culturen van de Verenigde Staten.
De Charleston werd voor het eerst geïntroduceerd in 1923 in Florence Ziegfield's 'Runnin' Wild', een all-black dansrevue. De Charleston greep landelijk um en veel nummers werden specifiek voor de dans opgenomen. De dans definieerende bewegingen gebruiken een in-en-uit kniebeweging gekoppeld met gekruiste handen die posities op de knieën wisselen. De dans gebruikt ook voorwaartse en achterwaartse schoppen, zwerven en stap-en-aanraak moves. De Charleston leidde tot de ontwikkeling van de Black Bottom, Varsity Drag en blues dansen. De stijl was populair tot deep in de late jaren 1920, maar viel in ongenade toen de Grote Depressie aansloeg.
De Continental en Carioca waren vereenvoudigde versies van de Foxtrot, ontwikkeld door Amerikaanse choreografen. Hun stijl namaakte de gracieuze Hollywood balzaalstijlen van dansers als Fred Astaire en Ginger Rogers.
Latijnse dansen als de Rumba en Conga vonden hun weg in Amerikaanse danszalen en balzalen via Amerikaanse reizigers. Het nummer 'The Peanut Vendor' populariseerde de Rumba, gedefinieerd door sterke heupbeweging. Beroemde dansduo's als Veloz en Yolanda gespecialiseerd in de Conga en andere Latijnse dansen als de Samba.
De Big Apple groeide uit een mengsel van eerdere populaire dansstijlen, waaronder de Shag, Suzi-Q en Truckin'. In tegenstelling tot de Charleston, Lindy, balzaaldansen en Latijnse dansen, die ontworpen waren voor solo of koppels dansen, was de Big Apple specifiek voor groepen. Deelnemers stonden in een cirkel, en een leider roep instructies uit voor iedereen om uit te voeren, of koos een koppel om solo te dansen.
Deze dans ontstond in Harlem in de late jaren 1920. Het werd populair in de Savoy Ballroom, waar bekende big bands van die tijd speelden. De wekelijkse danswedstrijden van de balzaal moedigden verfijning en variaties van de stijl aan. De Lindy bestond uit zes- en acht-telling sequenties met spins, dips en lifts. Whitey's Lindy Hoppers was een professionele groep dansers die uitgroeide uit de beste hoppers bij de zaterdagavondwedstrijden. De stijl evolveerde uiteindelijk in de jitterbug in de late jaren 1930, metamorfoseerend in vormen bekend als West Coast Swing, Rock'n'roll en Boogie Woogie.