PBS's 'Broadway, the American Musical' onderscheidt regisseur/choreograaf Bob Fosse als 'visionair, intense en ongelooflijk gedreven'. Geboren in 1927, schreven zijn ouders hem in voor tippleslessen. Hij bleek een wonderkind danser, al in de middelschool levensonderhoud uit het dansen te halen. Fosse zou later zijn eigen stijl van jazz dans vestigen gedefinieerd door een verhoogde seksuele energie, een komische gevoeligheid en technische rigiditeit en precisie.
Fosse begon zijn carrière in de middelschool dansend in burlesque en vaudeville. Deze 'seksueel vrije' atmospheren brachten hem in constant contact met strippers. Fosse nam dit element van seksualiteit en smedt het in zijn eigen choreografie en dansstijlen. Dit manifesteerde zich in de heupstoten die zo typisch zijn voor Fosse's choreografie – zie de films 'Cabaret' en 'All That Jazz'. Fosse gebruikte ook provocatieve dansstappen met stoelen, waarbij dansers vaak op een achterwaartse stoel zaten, benen wijd open en armen de stoelrug omarmend. Deze stijl is duidelijk zichtbaar in Cabaret's 'Mein Heir' nummer.
Fosse's burlesque-beginsels bleven hem zijn hele carrière bij en waren integraal in het definiëren van zijn stijlen. Fosse's iconische gebogen schouders en pigeon-toed stappen zijn herhaalde voorbeelden van deze stijl in zijn werk. Fosse incorporeerde ook dansen die gericht waren op choreografie met hoeden en schoppen, een ander vaudeville vastgewaarde. Fosse's 'Redhead' toont deze stijl goed in een balletsequentie die zijn merk jazz dans en Engels music-hall stijl dans gebruikt.
Fosse hing af van stijlen uit verschillende culturen om zijn eigen merk choreografie te creëren. Hij smedt elementen van stijlen als de can-can en zigeuner-geïnspireerde nummers met vaudeville en Fosse's risqué jazz dansstijlen. De invloed van deze genres is zichtbaar in de balletsequentie in 'Redhead', die een beetje zigeunerdans en de can-can incorporeert, en 'Damn Yankees' 'Who's Got the Pain', die Latijnse dansstijlen incorporeert.