Jazztrio dansen is geen stijl—het is een relationele praktijk. In locales waar een piano-bass-drums trio spontaan improviseert, interpreteren dansers (solo, in paren of in groepen) de muziek in realtime. Geen vaste choreografie. Geen getelde frases. De interactie is collaboratief: muzikanten voeden de bewegingen van de dansers; dansers inspireren muzikale keuzes.
Piano-bass-drums is jazz' minimale complete ensemble: harmonie, ritme, puls. Geen hoorn die de melodische ruimte domineert. Dit laat maximale ruimte voor dansers om de melodie te zijn—of de counter-melodie, of de stilte tussen de zinnen.
Sociaal dansen op jazzplaten is iets anders. Jazztrio dansen is improviserende dialoog tussen klank en beweging. De dansers zijn bandleden die toevallig lichamen gebruiken in plaats van instrumenten. De beste sessies voelen als een enkel organisme met twee zenuwstelsels.