Stride-piano versus Smooth Jazz: Twee Werelden van Verschil
Onjuist. Stride-piano en smooth jazz zijn fundamenteel verschillende stijlen uit verschillende tijdperken met een totaal andere esthetiek.
Stride-piano (jaren 20–30)
- Oorsprong: Harlem, New York; uitgegroeid uit ragtime
- Techniek: De linkerkant wisselt af tussen basnoten (op de 1e en 3e tel) en middelhoogte akkoorden (op de 2e en 4e tel) – de 'stride' – terwijl de rechterhand gesyncopeerde melodieën en improvisaties speelt
- Belangrijke figuren: James P. Johnson, Fats Waller, Willie "The Lion" Smith, Art Tatum
- Gevoel: Dryvend, virtuoos, hoogenergetisch, zwaar gesyncopeerd
Smooth Jazz (jaren 70 – heden)
- Oorsprong: Commercieel radioformaat dat jazz-improvisatie mengt met R&B, funk en pop-productie
- Instrumentatie: Vaak met saxofoons, elektrische gitaars, toetsenborden, synthesizers en geprogrammeerde ritmes
- Belangrijke figuren: Grover Washington Jr., George Benson, Kenny G, David Sanborn, Bob James
- Gevoel: Kalm, gepolijst, toegankelijk, groove-gericht, vaak mid-tempo
Stride is een solopianotechniek geworteld in de ritmische vitaliteit van de vroege jazz; smooth jazz is een radioformaat/subgenre dat vijf decennia later ontstaat en brede aantrekkingskracht boven virtuositeit stelt. Ze delen de 'jazz'-afstamming, maar liggen aan uiteenlopende uiteinden van het spectrum wat betreft intentie, uitvoering en publiek.