Versterkte gitaars en harmonica's voegden vervorming, sustain en volume toe, creërend een harder, dynamischer geluid. Chicago werd het epicentrum.
Afro-Amerikanen verhuisden naar het Noorden en Westen; de blues volgde. Chicago, Memphis, Detroit en LA ontwikkelden levendige scènes.
Chess Records (Leonard & Phil Chess) nam Muddy Waters, Howlin' Wolf, Willie Dixon op. Atlantic en Sun brachten ook cruciale blues-singles uit.
Blues-elementen voedden vroege rock 'n' roll (Elvis, Chuck Berry) en R&B, wat het genre blootstelde aan wereldwijd publiek.
Newport Folk Festival (1959) en Chicago Blues Festival (wortels in de '60) boden grote platforms.
Ray Charles, Ruth Brown, Sam Cooke mengden blues, gospel en jazz naar nieuwe geluiden.
Britse muzikanten (toekomstige Stones, Clapton, Page) bestudeerden deze platen, wat de Britse Invasie van de '60 ontketende.
De jaren '50 elektrificeerden, verstedelijkten en globaliseerden de blues — de basis legend voor moderne populaire muziek.