Jazzdans ontstond in vroeg 20e-eeuwse Afro-Amerikaanse gemeenschappen in het zuiden van de VS, geworteld in ring shouts, cakewalks, Juba, en Patting Juba – geïmproviseerde, ritmische, communautaire vormen geboren onder slavernij en segregatie.
Initieel informeel en improvisatorisch, had jazzdans ingewikkelde syncopatie en polyrithmen, uitgevoerd op sociale bijeenkomsten en in minstrel shows (waar Zwarte uitvoerders vaak de racistische framing van de vorm ondermijnden).
Als de Grote Migratie de vorm naar New York, Chicago en Los Angeles droeg, verwierf het structuur. Vaudeville-tournées door Bill "Bojangles" Robinson en Josephine Baker brachten het naar nationale – en internationale – publiek.
Ballet, step, en moderne dans infunderen jazztechniek, creërend hybride stijlen. Het werd een vast onderdeel van Broadway-musicals, Hollywood-films en televisie.
Traditioneel → Swing → Bebop → Fusion → Contemporain. Vandaag is jazzdans een veelzijdige, expressieve vorm die zowel klassiek repertoire als innovatieve experimenten omvat.
Zijn reis – van gemarginaliseerde gemeenschappen naar wereldpodia – spiegelt de trajectorie van jazmuziek zelf: geapproprieerd, getransformeerd, maar nooit volledig losgemaakt van zijn wortels.