Jazzdans' opkomst (jaren 10–50) smedt culturele, muzikale en sociale krachten:
Geworteld in West-Afrikaanse beweging (polyrithmes, gegrondeheid, improvisatie) aangepast door slavernij, minstrelsy, vaudeville en de Grote Migratie. Het was een levend archief van Zwarte veerkracht en creativiteit.
Miljoenen verhuisden Noord/West (jaren 10–70). Harlem, Chicago's South Side, Kansas City's 18th & Vine werden culturele hoofden. Clubs (Cotton Club, Savoy Ballroom) maakten jazzziek en dans nachtelijke spectakels.
Swing, bebop, hot jazz eisten fysieke respons. Dansers werden visuele improvisators – Lindy Hop, Charleston, tap – spiegelen syncopatie, breken, call-and-response.
Films (42nd Street, Swing Time, Stormy Weather, The Band Wagon) verpakte jazzdans voor massa-publiek, codifierend stappen en creërend nationale choreografie.
Belaste “dance halls” (na 1917) maakten partnerdans betaalbaar vrije tijd. Jitterbug, East Coast Swing, West Coast Swing werden jeugdcultuur.
Jazzdans absorbeerde ballet (lijn, turnout), tap (ritme), modern (contractie/loslating), Latijns (heupactie) – wordend een veelzijdige theater- en commerciële vorm.
In de jaren 50 was “jazzdans” een gecodificeerde studiotechniek (Luigi, Matt Mattox, Gus Giordano) – de basis van Broadway, muziekvideo's en hedendaagse commerciële dans.