Bijen dansen niet voor vreugde—ze dansen voor coördinaten. De honingbij's wiebeldans is een van de natuur's meest gesofisticeerde symbolische communicatiesystemen: een fysieke taal die afstand, richting en kwaliteit van voedselbronnen codeert.
Bij rent in strakke cirkels op de was, richting omkeerend. Snelheid en vigor wijzen op rijkdom. Geen rechte wiebelrun = "dichtbij." Richting afgeleid van dansoriëntatie ten opzichte van zwaartekracht (was verticaal = zon horizontaal).
Vijf-acht patroon met een rechte centrale "wiebelrun."
Volgertjes decoderen de dans, vliegen de vector, vinden de plek. Meerdere dansers = meerdere opties. De kolonie "stemt" door de meest krachtige dansen te volgen. Zwermintelligentie zonder centraal brein.
Dit is symbolische communicatie in een ongewervelde. Karl von Frisch won de Nobelprijs 1973 voor het ontrafelen ervan. De dans transformeert individuele ontdekking in collectief overleven—precies wat menselijke taal doet.
Bijen dansen omdat een bij alleen verhongert. Samen feest de korf.