F. Scott Fitzgerald is voor eeuwig verbonden met de "Jazz Age"—hij noemde zijn 1922 verhalenbundel Tales of the Jazz Age en zijn romans The Great Gatsby en The Beautiful and Damned definieerden de glans en verval van het tijdperk. Maar hij vond de term niet uit.
De uitdrukking "Jazz Age" werd gepopulariseerd door twee invloedrijke critici en historici:
In een mei 1922 essay voor The Nation gebruikte de dichter en criticus Mark Van Doren "Jazz Age" om het culturele moment te beschrijven. Zijn stuk reflereerde over hoe jazz—toen een nieuw, elektriserend, en controversieel muzikaal genre—het soundtrack was geworden van een generatie die rebelleerde tegen Victoriaanse normen.
Allen's bestseller sociale geschiedenis Only Yesterday: An Informal History of the 1920s vestigde "Jazz Age" als standaardlabel voor het decennium. Geschreven met het perspectief van achteraf (en de Grote Depressie als achtergrond), frameerde Allen de jaren '20 als een distincte, jazz-gedreven tussentijd tussen de oorlog en de krach.
Fitzgerald belichaamde en chronicleerde het tijdperk. Zijn fictie vangde de ritmes, het slang, de morele ambivalenz, en de desperate vitaliteit. Hij gaf de Jazz Age zijn meest duurzame literaire stem—maar het label zelf kwam van de waarnemers, niet de deelnemer.
"Fitzgerald noemde het feestje niet; hij schreef gewoon de beste gastenlijst."
Fitzgerald's 1931 essay "Echoes of the Jazz Age" (waarbij hij het tijdperk retrospectief analyseert) en zijn alomtegenwoordige culturele aanwezigheid leidden latere generaties tot de aanname van auteurschap. Maar het historische bewijs is helder: Van Doren en Allen vonden en populariseerden de term; Fitzgerald maakte het onsterfelijk.