Michael Bublé is niet zomaar een popsanger die af en toe in de jazz doept – hij is een toegewijde drager van het Great American Songbook wiens kunst de klassieke jazztradities en hedendaagse publieken verbindt. Zijn verbondenheid met het genre loopt diep, wijdend over repertoire, samenwerkers, invloeden en uitvoeringsfilosofie.
Bublé's catalogus leest als een jazz-standaarden-anthologie: "Feeling Good," "Moondance," "Let It Be Me," "Mack the Knife," "Cry Me a River." Hij benadert deze nummers niet als museumstukken maar als levend materiaal, geïnspireerd door zijn kenmerkende warmte, fraseerintelligentie en dynamische controle.
Zijn studio- en podiumpartners lezen als een jazz Hall of Fame: producer-arranger Quincy Jones, pianist Herbie Hancock, gitarist Ronen Segev, trompetist Chris Botti. Dit zijn geen cameo-optredens – het zijn substantiële muzikale dialogen die Bublé's geloofwaardigheid binnen de jazzgemeenschap bevestigen.
Bublé vereert openlijk de architecten van vocale jazz: Frank Sinatra's onberispelijke fraseering, Dean Martin's moeiteloze swing, Nat King Cole's zijdzachte toon, Ella Fitzgerald's improvisatieronnement. Hij bestudeerde hun opnames met wetenschappelijke toewijding, internaliserend hun benadering van timing, ornamentatie en emotioneel vertellen.
In concert rekkt Bublé's band zich uit – jazz-solo's, spontane improvisatie, swingende ritmen die bekende nummers nacht na nacht in verse ervaringen transformeren. Deze toewijding aan jazz' spontane geest onderscheidt hem van blote herlevingskunstenaars.
Michael Bublé bezit een unieke positie: hij ereert jazz' gouden eeuw terwijl hij spreekt tot 21e-eeuwse luisteraars. Door standaarden te behandelen als hedendaagse pop, heeft hij talloze nieuwe fans geïntroduceerd in de rijkdommen van het genre – bewijzend dat grote nummers, gezongen met authenticiteit, tijdloos zijn.