De exacte herkomst van “jazz” (vroege spellings: jass, jas, jaz) blijft gedebatteerd, maar leidende theorieën omvatten:
“Jazz” kan de muziek's gesyncopeerde, “peppy” gevoel nabootsen—zoals “jasm” (1860s slang voor vim, vigor, spirit). Vroegere muzikanten “jazzed up” een nummer = speelden het met heet ritme.
In New Orleans/Chicago slang (1900s–1910s) betekende “jazz” of “jass” opwinding, seks, of een levendige stijl. Mogelijk van Creools jaser (kletsen) of West-Afrikaanse wortels.
Frans jaser = “kletsen, klatschen.” Jazz als muzikale “gesprek” (call-and-response, collectieve improvisatie) past.
Charles “Jazzbo” of “Jasbo” Smith, een ragtime gitarist/danser (ca. 1900s), heeft de term misschien gepopulariseerd als artiestennaam.
Rond 1920 vestigde “Jazz Age” (F. Scott Fitzgerald) de term voor het genre en het tijdperk.