Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Jazzdans

Waarom jazz in de jaren 20 explodeerde: Zeven sleutelfactoren

De jaren 20 – gedoopt tot "The Jazz Age" door F. Scott Fitzgerald – zagen jazz springen van New Orleans-bordeeltjes tot nationaal fenomeen. Zeven krachten convergenten:

  1. Naoorlogse optimisme & bevrijding – Overlevenden verlangden ontlading; jazz' energie, syncopatie en improvisatie paste bij de stemming.
  2. Prohibitie & speakeasy-cultuur – Illegale clubs hadden entertainment nodig; jazz werd het geluid van verzet. Geïntegreerde publiek mengde zich.
  3. Harlem Renaissance – Zwarte artistieke explosie gecentreerd op jazz (Ellington, Henderson, Armstrong op Cotton Club). Culturele trots ontmoette commerciële blootstelling.
  4. Opnahmetechnologie – Elektrische opname (1925) ving jazz' nuance. Grammofoons brachten "race records" naar witte huiskamers.
  5. Radio-uitzending – Landelijke netwerken (NBC, CBS) zonden live vanaf hotels/ballrooms. Jazz bereikte nachtelijks het platteland.
  6. Grote Migratie – 1,5 miljoen zwarte Amerikanen verhuisden naar het noorden, mee nemend blues, spirituals, ragtime – jazz' grondstoffen – naar Chicago, NYC, Detroit.
  7. Virtuoze innovators – Louis Armstrong (solist als ster), Duke Ellington (componist-arrangeur), Fletcher Henderson (big-band architect), Bix Beiderbecke (witte cornettist die jazz legitimizeerde). Zij definieerden de taal.

Bonustfactor: Dans

Charleston, Lindy Hop, Black Bottom – jazz was dansmuziek. Lichamen bewogen op de beat; de beat verkocht platen.

In 1929 was jazz Amerika's populaire muziek – imperfect gedocumenteerd, commercieel uitgebuit, maar onmiskenbaar centraal.

Jazzdans

Related Categories