1. Napoleons invasie van Spanje (1808):
Deze gebeurtenis bleek de belangrijkste katalysator te zijn. Het creëerde een machtsvacuüm in Spanje, verzwakte het koloniale bestuur en bood Latijns-Amerikanen de kans hun onafhankelijkheid te doen gelden.
2. Verlichtingsideeën:
De verlichtingsfilosofieën van vrijheid, gelijkheid en volkssoevereiniteit hadden zich naar Latijns-Amerika verspreid, hadden invloed op intellectuelen en inspireerden de roep om onafhankelijkheid.
3. Grieven van de Creoolse elites:
De Creolen (mensen van Europese afkomst geboren in Latijns-Amerika) raakten steeds meer gefrustreerd door het Spaanse beleid dat de voorkeur gaf aan schiereilanden (mensen geboren in Spanje). Ze voelden zich uitgesloten van machtsposities en kregen te maken met discriminerende praktijken.
4. Economische verschillen:
Het Spaanse koloniale systeem was sterk in het voordeel van Spanje, waardoor de hulpbronnen uit Latijns-Amerika werden weggenomen en de economische groei werd onderdrukt. Dit voedde wrok en een verlangen naar zelfbestuur.
5. Militaire successen:
Vroege overwinningen in veldslagen tegen Spaanse troepen, zoals de Slag om Boyacá in 1819 door Simon Bolivar, versterkten het moreel en inspireerden andere opstanden.
6. Inheems en Afrikaans verzet:
Inheemse volkeren en tot slaaf gemaakte Afrikanen speelden een cruciale rol in de opstanden, vochten vaak samen met de Creolen en droegen aanzienlijk bij aan de strijd voor onafhankelijkheid.
7. De rol van "Criollos" (Creolen):
Creoolse leiders als Simon Bolivar, José de San Martín, Miguel Hidalgo en anderen kwamen naar voren als sterke figuren die voor politiek en militair leiderschap zorgden, het streven naar onafhankelijkheid verwoordden en de bevolking mobiliseerden.
Hoewel de invasie van Spanje door Napoleon als voornaamste aanleiding fungeerde, was het de samenloop van deze factoren die uiteindelijk de wijdverbreide opstanden in Latijns-Amerika veroorzaakte, die uiteindelijk tot de onafhankelijkheid van de meeste Spaanse koloniën leidden.