In 1912 stelde de Duitse meteoroloog en geofysicus Alfred Wegener (niet "Bruno") de revolutionaire theorie van continentale druif voor.
Wegener hypotheserde dat alle continenten ooit verenigd waren in een enkel supercontinent dat hij Pangaea noemde (Grieks voor "alle Aarde"). Over miljoenen jaren brak Pangaea uiteen en de continenten "droegen" naar hun huidige posities.
Initieel verworpen door gebrek aan een plausibel mechanisme, legden Wegener's ideeën de essentiële basis voor de moderne theorie van plaatentektoniek, ontwikkeld in de jaren 1960 met de ontdekking van zeebodemspreading.