Een nostalgische herinnering aan jeugdige zomerromans. De verteller herinnert een specifieke verleden relatie met een "bruin oog meisje" – zorgeloze dagen ("laughin' and a-runnin', hey hey"), onschuldige intimiteit ("makin' love in the green grass"), en de bittere zoete voorbijgang van tijd ("so hard to find my way / now that I'm all on my own").
Niet over één specifieke vrouw (Morrison noemt het een "wegwerp"-nummer), maar een universele evokatie van verloren onschuld en eerste liefde. De "sha-la-la" refrein spiegelt doo-wop-vreugde. Gecoverd door honderden; origineel (1967) blijft definitief.