De vierde monoloog in Hamlet (Hoe alle gelegenheden zich tegen mij verenigen, Act 4, Scene 4) wordt gekenmerkt door:
Tragisch en wanhopig. Hamlet herkent zijn falen om te handelen, de corruptie om hem heen, en de schijnbare futiliteit van menselijke inspanning – toch eindigt de monoloog met een besluit (Mijn gedachten zijn bloederig, of waardeloos!) dat de laatste act voortstuurt.