In de vroege 1800s vonden kostuummakers en choreografen de eerste tutu uit. De oorspronkelijke tutu zou ontworpen zijn voor een getalenteerde Franse ballerina, Marie Camargo. Haar tutu was een lange rok die boven haar enkel stopt, zodat de bezoekers haar voetwerk konden zien. Deze tutustijl kwam bekend als de romantische tutu. Het wordt vandaag nog gebruikt, met driekwart langerokken die onder de knie van de danser vallen maar boven haar enkel.
In tegenstelling tot de romantische tutu, kunnen klassieke stijltutus een boven-de-knie rok hebben of het rokdeel kan simpelweg de heupen van de danser omringen, naar buiten stekend, zonder te draperen. De kortere klassieke tutu kan ook een draad ring of draad spaken hebben die helpen de lagen stof in een bel of bord vorm te brengen. Poederpuff tutus, gecreëerd door George Balanchine's kostuumontwerper, Karinska, voor het New York City Ballet zijn vergelijkbaar met klassieke belvormige tutus. Echter, ze hebben geen ringen of draden. Tutus kunnen bevestigd worden aan het liifje van een dansers leotard of ze kunnen om de taille van de danser wikkelen en binden met linten of kant.
Ballet tutus waren eens gemaakt van moltonstof. Ze bestonden initieel uit maximaal 16 lagen stof. Nu worden ze gemeengoed gemaakt van tul, een heel dun, net-achtig stof. De romantische tutu gebruikt doorgaans slechts één of twee lagen stof, om een luchtig, zwevend effect te produceren. Voor de klassieke tutu worden meerdere lagen tulstof samen genaaid om de gewenste vorm of drapereffect te bereiken. Studententutus kunnen minder stof hebben, en ze zijn meestal bevestigd aan het liifje van een dansleotard. De rok en het liifje zijn vaak versierd met borduur, pailletjes, kant of andere zachte, luchtige stoffen.
De stijl en het type tutu dat ballerina's dragen zal toevoegen aan of afbreken van het genot van het publiek van de technische en creatieve aspecten van een balletvoorstelling. De keuze van kostuum van een balletcompagnie is meestal nauw verbonden met het verhaal, de muziek en de choreografie van de dansen in de productie.
Professionele balletcompagnies kunnen duizenden dollars uitgeven voor elk ballerina kostuum. Daarom moeten ontwerpers veel gedachte steken in het plannen van de tutus die de compagnie gebruikt. Naast het toevoegen van een element van elegantie aan de voorstelling, moeten tutus comfortabel genoeg zijn voor de ballerina's om hun bewegingen uit te voeren. Ze moeten ook duurzaam genoeg zijn om door veel seizoenen heen te duren, en soms door verschillende uitvoerders.