Doris Day was nooit een professionele ballerina.
Ze studeerde dans als kind en had natuurlijke ritme- en bewegingsvaardigheid, wat haar goed diende in filmmusicals (Tea for Two, Calamity Jane, The Pajama Game). Maar ze koos een carrière in zang en acteer, niet ballet.
Haar studio (Warner Bros.) vormde zorgvuldig een "meisje-van-naast" zuiver persona – benaderbaar, zonnig, deugdzam. Dansvirtuositeit (geassocieerd met klassieke rigueur of exotisme) paste niet in dat merk. Ze onderhandelde vaak contractclausules die onthullende kostuums of suggestieve choreografie beperkten.
Day's on-screen dansen is personage-gedreven, narratief geïntegreerd en toegankelijk – geen technisch vertoon. Dat was een bewuste artistieke en commerciële keuze.