Bharatanatyam is een vorm van Indiase klassieke dans uit de zuidelijke staat Tamil Nadu. De dans, traditioneel uitgevoerd door vrouwen van tempels gewijd aan specifieke Hindoe-godheden, wordt meestal aan een shishya (student) geleerd door een leraar genaamd guru. Er zijn drie aspecten van Bharatanatyam. Natya betreft het uitleven van verhalens door een karakter te belichamen via expressies. Nrittya betreft het gebruiken van bewegingen van het hoofd, de nek, de benen, de handen, het hoofd en de ogen om een karakter weer te geven (zoals een koning) of aan te geven dat het ochtend of avond is in het verhaal. Het laatste aspect, nritta, is puur expressief en gebruikt gebaren en bewegingen puur om schoonheid aan de dans toe te voegen. Bloemen worden in Bharatanatyam op verschillende manieren vertegenwoordigd: in beweging, als haardecoratie en als offer aan godheden in tempels.
Het woord Bharatanatyam is een combinatie van delen van vier woorden: "bhava" (expressie), "raga" (muziek), "tala" (ritme) en "natyam" (dans). De dans put haar esthetiek uit beelden van godheden in zuid-Indische tempels, zoals de tempel van Chidambaram bij Pondicherry. Vier broers, bekend als de Tanjore Quartet, documenteerden en codificeerden de dans in de vroege 19e eeuw.
"Alarippu" is een Tamil woord dat "uitkloppende knop" betekent. Een Alarippu-stuk is een inleidend stuk dat voor de eigenlijke volledige dans wordt uitgevoerd en een routine is die puur op ritme gebaseerd is. Met andere woorden, het is een dans die puur als dans wordt uitgevoerd, niet om een verhaal te vertellen of een karakter te communiceren. De bewegingen van Alarippu, bedoeld om een knop voor te stellen die langzaam openklopt tot een bloem, zijn bedoeld om het lichaam en de geest van de danser te ontspannen voor de rest van de dans. De bewegingen bestaan uit arm-, hoofd-, nek- en beenbewegingen die vaak gecentreerd beginnen en zich naar de zijkant of naar buiten bewegen, zoals een knop die openklopt tot een bloem.
Het haar van een danser kan op een paar manieren gerangschikt en gedecoreerd worden voor een Bharatanatyam-optreden. Het haar kan in een knoop gedraaid worden of in een lange vlecht. Volgens Anjalee Khemlani van de Universiteit van Florida zijn vachten in Bharatanatyam gebruikelijker dan knopen. Na het rangschikken van het haar, worden oranje en witte bloemen om de eerste binding bovenaan de vlecht gebonden en vervolgens door de vlecht gevlochten tot het einde.
Pushpanjali is een andere inleidende dans die fungeert als een bloemenoffer aan een godheid. Toen Bharatanatyam uitsluitend in tempels werd gedanst, begon de danser met het erkennen van de godheid, de guru en het publiek met een bloemenoffer. Omdat Bharatanatyam nu ook in andere theaters buiten de tempel wordt gedanst, wordt dit element vaak niet uitgevoerd en neemt Alarippu zijn plaats. In Bharatanatyam zijn bloemen symbolisch voor zuiverheid van geest.