In de 19e eeuw droegen modebewuste dames in Wenen, Oostenrijk, een ongewoon accessoire naar het bal. Een klein, leergebonden boekje – de danskaart – hing aan een decoratieve lint om hun pols of was bevestigd aan de mouw van hun baljurk. Hierop stonden de namen van heren die een dans met de dame wilden aanvragen.
Danskaarten, in het Duits bekend als Ballspenden, ontstonden in de 18e eeuw en bereikten in de 19e eeuw in Wenen grote populariteit onder de elite. Tijdens Fasching, de jaarlijkse vastenperiode vóór Pasen in Oostenrijk, organiseerden prominente organisaties formele ballen, aldus de Museum of Learning-website. De omslag van de danskaart wees op de specifieke groep die het elegante bal had georganiseerd.
Danskaarten bevatten een regel naast elk liedtitel waar de naam van de potentiële danspartner ingeschreven kon worden met het bijgevoegde potlood. Soms was een trofee of symbool van de gastheerorganisatie – zoals het koninklijke wapen van een keizerlijke familie – aan de danskaart bevestigd. Gelegenheidshalve betaalden dames een iets hoger toegangsgeld ter compensatie voor de kosten van de danskaart, die een herinneringsstukje werd.
In de vroege 1900-jaar breidde de populariteit van danskaarten zich uit van West-Europa naar Rusland, Hongarije, Amerika en verder. Uiteindelijk nam het belang echter af door mindere papierkwaliteit en minder uitgebalanceerde ontwerpen, volgens de Dance Card Company-website.