Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Overige dans

De Geschiedenis van Oosterse Dans

De kunst van Oosterse dans, of buikdans, heeft haar wortels in de vruchtbaarheidsculten van het oude Mesopotamië. (De term 'orient' is afgeleid van het Latijnse woord 'oriens', wat oosten betekent. Oorspronkelijk verwierp het naar de regio's ooit bekend als Perzië, Mesopotamië, Klein-Azië en Egypte.) Nomadische stammen van zigeuners alsook oorlogen, handel en reizen worden gecrediteerd met het verspreiden van deze dansvorm door het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Griekenland, Turkije, India, Europa en Amerika.

Oorsprong

De oorsprong van Oosterse dans, ook bekend als buikdans, kan meer dan 6.000 jaar teruggetraceerd worden naar een tijd waarin dans gebruikt werd om de grote moedergodin te vereeren. Deze heilige dans had scherpe heupbewegingen en buikspiercontracties en krampen die de reacties van het vrouwelijke lichaam tijdens de barst en bevalling nabootsden, en sommigen geloven dat Oosterse dans ontstond als een middel om vrouwen voor te bereiden op het baren. De dans zelf werd als heilig beschouwd en niet bedoeld om door mannen gezien te worden.

Geschiedenis

Hoewel buikdans verondersteld wordt te zijn geëvolueerd uit heidense vruchtbaarheidsrituelen in de oude culturen van het Midden-Oosten, Griekenland en India, wordt algemeen gedacht dat nomadische stammen van zigeuners verantwoordelijk waren voor het verspreiden ervan van India naar Afghanistan en Perzië, dan naar Turkije, Egypte, Noord-Afrika en Europa. In 1453 in Istanboel, Turkije, vermaakten vrouwelijke buikdansers in de hoven van het Ottomaanse Rijk. In Egypte werden danseres genaamd ghawazee geïmmortaliseerd in de geschiedenis toen Napoleons legers Egypte binnenvielen in 1798 en soldaten verslagen zagen van de 'schandelijke en exotische' danseres.

Buikdans verspreidde zich naar Europa en Amerika in de late 19e eeuw voornamelijk door de stroom van toeristen naar het Midden-Oosten. In 1853 voerden Oosterse dansers op bij de Crystal Palace Exhibition in Londen. Het eerste gedocumenteerde bewijs van buikdansoptredens in Amerika was op de Philadelphia Centennial in 1876. In 1893 op de Chicago World's Fair, ontketende een bijdanser genaamd Little Egypt controverse onder strakke Amerikanen met haar 'onfatsoenlijke' bewegingen.

Voor het grootste deel van de eerste helft van de 20e eeuw in de VS, was buikdans gecentreerd in kleine clubs bezocht door Griekse en Turkse klanten. Door de jaren '60 en '70 heen werd buikdans meer verfijnd als studios openden om dansers te trainen. Interesse in buikdans afnam in de vroege jaren '80 maar bloeide weer op in de late jaren '80 tot heden met het avontuur van instructievideo's en het internet.

Overwegingen

Oosterse dans wordt gedaan met het hele lichaam, niet alleen de buik. Het is meestal een solodans die ongolvende heupen en schouders incorporeert met stappen van de voeten of sprongen. Vaak is de danser blotevoets, wat de verbinding met Moeder Aarde afdwingt. Veel buikdansers gebruiken vingercymbalen tijdens het dansen; anderen incorporeren attributen zoals sluiers, stokken en kandelabers.

De basale buikdans kostuum van vandaag bestaat uit bustier, harembroek, gelaagde rokken, sluiers en munt-bestude riemen. (De gewoonte om munten als decoratie te dragen is afgeleid van de tijd dat zigeuner dansers in de straten optraden en de gouden munten die ze ontvingen in hun riemen stopten voor veiligheid.) Historisch gezien waren buikdans kostuums echter bescheidener, bestaande uit lange jurken met lange mouwen en losse broeken eronder. Het tweedelige kostuum dat over het algemeen aan buikdansers toegeschreven wordt, ontstond in de jaren '30 in een Egyptische nachtclub wiens Europese klanten het originele kostuum niet openhartig genoeg vonden.

Terminologie

In Egypte heet Oosterse dans raqs sharqi (uitgesproken roks sharkee), wat letterlijk vertaalt tot 'oosterse dans'. De Fransen noemden het danse du ventre of dans van de maag. In Turkije heet het Oryantal tansi. Volgens historici werd de term 'buikdans' bedacht door Sol Bloom, een bijimpresario, voor de Chicago World's Fair in 1893 om mid-Victoriaanse publiek aan te trekken.

Moderne Tijd

Hoewel het door het hele Midden-Oosten wordt uitgevoerd, heeft Oosterse dans het meest gebloeid in Egypte, Libanon en Turkije. Vandaag in het Midden-Oosten dansen vrouwen voor andere vrouwen als een manier om zich te vermaken overdag. Op moderne Midden-Oosterse bruiloften is het nog steeds de gewoonte voor de bruid en bruidegom om een buikdanseres in te huren en een foto te laten maken met hun handen op de maag van de danseres, een verwijzing naar de relatie van de dans met oude vruchtbaarheidsculten. In de VS wordt Oosterse dans uitgevoerd in nachtclubs en theaters. Het wordt meestal solo gedanst en de kostuums zijn doorgaans flamboyant en soms knap. Uitgebreid gebruik van sluiers, zwaarden en soms slangen is nu gebruikelijk. Buikdanslessen zijn nu alomtegenwoordig aangezien het gezien wordt als een lichaamsvriendelijke vorm van oefening.

Overige dans

Related Categories