Armeense dans dateert terug tot 650 v.Chr. toen voorouders het land vestigden na de val van het Urartu-rijk. Vanwege de krachtige staten die het omringden, werd Armenië "een bufferstaat die continu werd verwüstet door binnenvallende legers, maar ver genoeg om zijn eigen cultuur en identiteit te behouden," volgens de Armenian Heritage website. Omdat Armenië blootgesteld was aan andere culturen, en omdat ballingen en hun nakomelingen een levende traditie handhaafden door regionale en volksdansen, is Armeense dans vandaag een rijke mix van traditie en variatie.
Armeense dans heeft zijn oorsprong in aanbiddings- en genezingsrituelen, waar veel cirkeldansen ontstaan. Door de Armeense geschiedenis heen werden deze rituelen volksdansen die per regio varieerden.
Dansen uit deze regio, wat de huidige republiek Armenië is, omvatten de energieke herensdans Jo John, ook bekend als Zhora Bar. De Mom Bar, ook bekend als de Kaarsendans, wordt vaak op bruiloften uitgevoerd. Dansers blazen kaarsen uit aan het einde van het nummer om afscheid te nemen van de gasten. Een vrouwelijke vrijedans genaamd de Grace Dance komt ook uit deze regio.
Armeniërs die vluchtten voor massamoorden naar Westelijke Anatolische Armenië, wat nu in Turkije ligt, hebben dansen uit deze regio met succes door de hele wereld doorgegeven. Laz Bar, uit Sev Tsov aan de Zwarte Zeekust, is een opvallende dans uit dit gebied. Deze dans integreert de visserijlevensstijl van het gebied door schouder-schudbewegingen, die gezegd worden de zwembeweging van vissen na te bootsen.
Dansen uit deze regio, wat vroeger Armenië was, worden doorgaans geclassificeerd onder andere regio's of landen, maar ze hebben een definitieve Armeense invloeds. Stijlkenmerken omvatten dansen in een strakke lijn, nauw verbonden, een symbool van solidariteit en cultureel behoud. Het voetwerk is strak en krachtig. Precieze contact met de grond betekent dat het Armeense volk wat aarde ook onder hen ligt, hun thuis maakt.
In de jaren 1940 en 1950 herdefinieerden Armeens-Amerikanen traditionele Armeense volksdansen, creërend een nieuwe fusie van Armeense en andere volksdansen. De nieuwe dansen adresseren thema's van verlies, vaak verliefde liefdes als symbool voor het verlorene land. Deze nieuwe tradities weerspiegelen ook het menselijk vermogen om wat verwoest is, weer op te bouwen. Armeense dansgroepen bloeien over de hele wereld.
In 1915 bracht de Sovjetsche overname een rijke ballettraditie mee. Armenië's ballet bloeide, en Jerewan werd gezegd het beste ballet in de Sovjet-Unie te hebben, na Moskou en Leningrad. Na de instorting van de USSR in 1991 viel Armenië in oorlog, en het ballet worstelde om te bloeien. Vandaag de dag bloeit het Nationaal Ballet weer. In 1999 richtte Armeense choreograaf Roudolf Kharatian de ARKA ballet op in Washington, DC, die veel Armeense-beïnvloede stukken voert. Kharatian oefent zijn kunst nog steeds in Armenië uit. In de vroege jaren 2000 ervaarde Armenië een groei in reisvrijheid, ideeën en handel, wat meer experimentele compagnies voedde. Het Nane Ballet is zo een groep, die volks- en jazzfusie in hun werk verwerkt.