De elegante en vlugge voetwerk Ierse dansers gezien op Renaissance beurzen en in theatrale shows zoals "Riverdance" bieden een moderne interpretatie van een eeuwenoude traditie. Dansen in Ierland is zo oud als het land zelf, maar de jurken die moderne uitvoerders dragen zijn gebaseerd op ontwerpen die slechts een paar honderd jaar terugdaten.
Traditionele dansen zijn in Ierland uitgevoerd sinds de dagen van de Kelten en Druïden, hoewel niet veel over kledingstijlen gezegd wordt. Enkele van de vroegste geschriften over vrouwelijke dansers' kleding waren in 16e eeuw Engeland. Sir Henry Sydney schreef over Ierse vrouwen die hij jigs zag dansen in de straten, vertellend aan Koningin Elizabeth, "Zij zijn heel mooi, prachtig gekleed en eerste klas dansers," volgens Irelandseye.com.
In de 18e en zelfs de vroege 19e eeuw bestond er geen gedefinieerd Iers kostuum voor dansen. Vrouwen zouden simpelweg hun beste jurken aantrekken en zich misschien versieren met kleurrijke bloem- en kruisvormige linten, rapporteert Diochra.com. De tijd zou snel komen dat Ierse dansjurken enorme veranderingen zouden ondergaan.
Een nieuw soort danskostuum kwam tot stand door de 1897 vorming van de Gaelic League, wiens hoofdfunctie was om Ierse cultuur, muziek, sport en dans te promoten. De stijl bekend als de "Colleen Bawn" bestond uit een jurk, schort en kapjas, en werd vaak gedragen door toneeluitvoerders, volgens Diochra.com. Deze trend viel in onbruik in de jaren 1910, echter, vanwege het versterken van negatieve Ierse stereotypering.
De eenvoudige modes van de vroege 20e eeuw maakten plaats voor meer geavanceerd gebruik van borduurwerk, kleur en stofkeuzes. Wit was nog steeds de meest populaire jurkkleur, met een schaal of mantel gedrapeerd over één of beide schouders, stelt Diochra.com. Jurken werden gemeenschappelijk versierd met groen, karmijn of saffraankleurig draad gebruikt om deliciete "Keltische knoopwerk" ontwerpen te creëren. In de jaren 1930 was de standaardjurk één solide kleur met een kleine schaal, koorden om de taille en kleine hoeveelheden borduurwerk. Het niveau van borduurwerk steeg door tot het een maximum bereikte in de jaren 1970.
In de jaren 1990 begonnen jurkmakers satijnappliqués te gebruiken naast borduurwerk. Ze experimenteerden ook met lichtere stoffen, rapporteert Diochra.com, wat oververhitting aanzienlijk verminderde. Traditionele ontwerpen beginnen over het hoofd gezien te worden, met name in de competitieve dansarena, aangezien dansers aangetrokken worden tot glitterende oogvanggende ornamentatie voor hun kostuums, in plaats van zich te houden aan historisch accurate Keltische ontwerpen. Echter, deze breuk met traditie lijkt niet af te breken op de dans, die nog steeds de adem van het publiek wegneemt.