Ierse dans in Amerika kan teruggetraced worden tot immigranten die hun feestelijke dansstijl meenamen toen ze hun geboorteland verlieten om nieuwe levens in Amerika te beginnen. Het is door vele generaties doorgegeven, terwijl traditionele dansen ook door immigranten werden geleerd aan zowel familieleden als studenten die deze unieke stijl wilden leren. Philadelphia en New York worden beschouwd als de startplatforms voor de populariteit van Ierse dans in de Verenigde Staten.
Ierse dans is gebaseerd op traditionele Ierse volkdansens en omvat de reel, de jig, de hornpipe en de dubbele jig — wat diverse stijlen omvat zoals de Munster-stijl en de Ulster-stijl.
Vandaag de dag is de meest herkenbare Ierse dansvorm stepdansen, wat verdeeld kan worden in twee categorieën van sociale- en prestatiegebaseerde dansen. Solo- en figuurdansen binnen deze twee categorieën definiëren typen Ierse dans. Armbewegingen worden volledig stil gehouden of bewegen erg weinig om de zelfbeheersing en discipline van de danser te benadrukken.
Het kostuum van een Ierse stepdanser is bijzonder belangrijk, vooral wat betreft het schoeisel van de danser. Een danser kan een harde en zware schoen of een zachtere, lichtere schoen dragen, afhankelijk van het type dans. Lichte jigs en lichte reels zijn perfect voor zachte schoenen, terwijl de hornpipe en reel sets een harde schoen vereisen. Het type schoen dat een danser draagt geeft ook een bepaalde moeilijkheidsgraad aan, aangezien deze vorm van de dans het stampen van voeten en het houden van tijd vereist bij vaak ingewikkelde of onregelmatige muziek.
De feiseanna heeft een rijke geschiedenis gestort in Ierse traditie tot in de heidense tijden, toen families, Ierse clans en vorsten enorme festivals hielden die fungeerden als een manier om bepaalde feestdagen te vieren, maar ook als een manier om kunstwerk, dans, theaterproducties en liedjes te tonen. In hedendaagse Amerikaanse tijden centreert de feiseanna zich meestal om Ierse dans en fungeert als een competitie evenals een vitrine voor verschillende deelnemers in verschillende categorieën.
Gebaseerd op een oud Ierse systeem van bestuur, hebben de Oirecachtas een andere betekenis gekregen wat betreft Ierse dans. Een Oirecachtas is een regionale danscompetitie. Goed presteren in de regionale competitie kwalificeert een dansdeelnemer voor de Wereldkampioenschap Ierse Dans, bekend als de Oirecachtas Rince na Cruinne. In Noord-Amerika zijn er zeven verschillende Oirecachtas. In de Verenigde Staten omvatten de competitie regio's New England, Mid-Atlantic, Mid-West, Zuidelijke en Westelijke divisies. Canadese Oirecachtas zijn verdeeld tussen Oost- en West-Canada.
Opgericht in New York City in maart 1964, midden in interne meningsverschillen tussen instructeurs over stijl en curriculum, werd de North American Irish Dancing Teachers Association gevormd om een standaard van instructie van de kunstvorm te creëren alsook regels voor het beoordelen van de competentie van leraren en wedstrijdjury's, de creatie van een syllabus, categorieën gebaseerd op leeftijdsniveau en geslacht, wedstrijdregels en prijzen. De NAIDTA bestaat vandaag de dag om deze standaarden te handhaven.
James McKenna en Tommy Hill waren Ierse dansers beroemd om Ierse dansscholen in New York te vestigen in de eerste helft van de 20e eeuw. Verenigde Staten kampioenschappen in Ierse dans begonnen al in 1927, en James McKenna's leerlingen werden gevraagd op te treden voor de 1939/1940 Wereldtentoonstelling in New York. De meest recente Wereldkampioenschap in Ierse Dans werd voor het eerst in Amerika gehouden en vond plaats in Philadelphia in 2009.
De eerste televisieoptredens van Ierse dans werd uitgezonden op CBS in 1945. In meer recente tijden heeft Ierse dans de populaire media bereikt via Michael Flatley's "Lord of the Dance" optredens. Michael Flatley was de eerste Amerikaan die de Wereldkampioenschap in Ierse Dans won.