Er zijn meer dan 20 verschillende volkdansens in Honduras, dankzij de Spaanse, Afrikaanse en Amerikaanse inheemse invloeden van het land. Omdat televisie nog steeds alleen in steden beschikbaar is, zijn sociale dansen nog steeds een populaire vorm van recreatie. Meer moderne Latijnse stijlen zoals salsa en merengue zijn ook gunstig voor velen.
Een grote verscheidenheid aan stijlen is prevalent in Honduras, van Caraïbische dansen zoals reggaeton en merengue die populair zijn in het noorden, tot Mexicaanse rancheras in meer landelijke delen. De punta, traditioneel een beminningsdans, is Honduras' bekendste dans, en heeft haar oorsprong in West-Afrika, onder de Yoruba-stammen. Na de punta zijn de meest prevalente volkdansens degene die worden beoefend door de Garifuna, de Lenca en de Miskito Indianen.
De verschillende inheemse bevolkingsgroepen bewoonen verschillende regio's van het land; daarom variëren dansstijlen volgens locatie. De Garifuna wonen langs de gehele kustlijn en oefenen de punta en de wanaragua. Lenca mensen wonen in Zuidwest-Honduras, en hebben een traditionele volksdans genaamd guancasco, die wordt uitgevoerd voor de patroonheilige van de stad één keer per jaar, terwijl Miskito Indianen wonen op de noordoostgrens met Nicaragua en een bijzondere stijl hebben die tijdens Kerstvieringen wordt uitgevoerd genaamd tambakus.
Honduras heeft diverse dansen geadopteerd door de jaren heen, vaak om politieke redenen. De Garifuna arriveerden voor het eerst in Honduras na ballingschap uit Saint Vincent in 1797, met de beroemde punta mee brengend. De merengue, die oorsprong had in de Dominicaanse Republiek, en andere populaire Latijnse dansen begonnen te duiken in Honduras na Centraal-Amerika's onafhankelijkheid van Spanje in 1821. Een festival dat de cultuur van het continent vierde, vond plaats, met dansen uit de omringende landen in de schijnwerpers. In de jaren '90 begon reggaeton, een moderne fusie van reggae, hip-hop en dancehall, populariteit te winnen.
De meeste inheemse dansen hebben een sterke historische betekenis. De wanaragua is een krijgersdans die dateert uit de tijd dat de Garifuna mensen voor het eerst Saint Vincent bevolkten. De dans vertelt het verhaal van de Garifuna soldaten die zich verkleedden als vrouwen om aanval door Britse troepen te vermijden. Als zodanig kleden de mannen die de dans uitvoeren zich in vrouwenkleding. Het wordt nog steeds elke Kerst in Honduras uitgevoerd, en dansers bezoeken de huizen van mensen die akkoord gingen om hen te hosten, terwijl toeschouwers geld in hun richting gooien.
De punta is aanzienlijk veranderd in de loop van de tijd. Het bestond oorspronkelijk uit een dans tussen een man en een vrouw, waar ze probeerden elkaars uiteen te doen door hun heupen te schudden en hun voeten te bewegen op de beat van een trom. Haar sensuele element betekende dat het ongeschikt werd geacht voor kinderen; tegenwoordig is het echter niet ongebruikelijk voor hen om deel te nemen. Mannen waren vroeger de enigen die trommen, maar vandaag de dag spelen meer vrouwen deze rol.